در کوچه سار های کاهگلی آبادی من

انالله و انا الیه راجعون

عاقبت زين دار فاني پركشيدم يا حسين،
عشق تو، مهر علي بر سينه دارم يا حسين،
من در اين وادي غريبم جان زهرا مادرت،
هرشب جمعه گذر كن بر مزارم يا حسين

متاسفانه با خبردار شدیم همسر دوست خوبمان، همسايه عزيز و دوست داشتني، همكلاسي و همبازي روزهاي بيادماندنية آقاي محمدرضا خلت آبادي فرزند ( مرحومه  مشهدي علي اصغر كربلايي نوروزعلي ) جانباز سرافراز به رحمت خدا رفت. تسليت خدمت‌همسر،فرزندان آن مرحوم،خانواده‌هاي داغدار، برادرگرامي آقاي عليرضافراهاني ، دخترخانم‌ها، خواهر زاده ها و برادر زاده و ديگر بستگان گرامي  درگذشت رفيق عزیزمان چنان سنگین و جانسوز است که به دشواری به باور می‌نشیند. ولی در برابر تقدیر حضرت پروردگار چاره‌ای جز تسلیم و رضا نیست خداوند قرین رحمتش فرماید. 

روحش شاد و يادش گرامي ...

  مراسم تشيع  و خاكسپاري  روز يكشنبه مورخ 1398/10/01 راس ساعت 10 صبح از درب منزل به سمت آرامگاه ابدي برگزار مي گردد.

همچنين مراسم ختم از ساعت 14 الي 15 همانروز در مسجد شهدا واقع در  شهر اراك ، خيابان راهزان، فلكه شاهد برگزار مي گردد.

حضور شما سروران گرامي و دوستان موجب شادي  روح آن مرحوم و تسلي خاطر بازماندگان خواهد شد.

به نام خالق هستي و آفريدگار رنگ ها

سلام و عرض ادب خدمت همه  رفقا و دوستان خوب،

سلام خدمت يكايك هم ولايتي هاي دوست داشتني و خالق خاطرات ماندگار،

سلام خدمت شما  سروراني كه من را در نوشتن و ادامه داشتن ارتباط ياري مي‌كنيد،

عمر داره مي‌گذرد، خاطره‌مون باشه، واقعا خاطره مون باشه؟

عشق ماننديادگاري عزيزي است، كه پستوي خانه ام نهان كرده بود.

به سفارش بامداد؟ گمشده است...

در انبوه درهم و برهم اين پستو... دراوج دلتنگي باز نمي‌يابمش ...؟

روزهاي پاييز به انتها نزديك شد. آرام آرام پاييز هم به سر مي‌رسد. و هر چه دلتنگي را با خود مي‌برد، اما فقط من مي‌مانم دنيايي از خاطراتي كه هيچ وقت فراموش نخواهد شد. بعضي ساعات و روزها هيچ وقت از ياد نمي‌رود. خاطرات مثال فصلها نيستند؟ كه بشود به راحتي از آنها عبوركرد. پاييز آخرين زيبائيهاي خزانش را نشان چشم هاي خيس مي‌دهد و بارسنگين اندوه را از دوش خسته و بي گناهمان بر داشته، و مي‌رود. فصل ها تمام مي شوند و مي روند همچون ما كه هر لحظه در حال عبور كردن و رفتنيم، هر چند از ياد مي بريم اين رفت و آمد هاي بزرگ را...؟ حالا كه پاييز تمام شد. بايد فصل ديگري را تجربه كنيم، و راز افتادن دانه دانه برفهاي  سركش را بدانيم،

زندگي هميشه آنچه زيسته ايم نيست؟
زندگي چيزي است كه در خاطرمان مانده است،
همانگونه كه به يادش مي آوريم تا روايتش كنيم؟

🥀
ای فلک ای روزگار عمر جوانی میخرم
لحظه های عاشقی بر زندگانی میخرم

رفته ایامی ز دستم بس ستمها دیده ام 
می دهم دار و ندارم مهربانی میخرم

شهره ی شهرم ولی سنگ صبور غصه ام 
شهرتم را میدهم من بی نشانی میخرم

میشود سالی تمام و میرسد سالی دگر 
من خزان را در بهارم رایگانی میخرم

میشود موی سیاهم تک به تک رنگش سفید 
پس ببین این تجربه با چه گرانی میخرم

دل نمیبندم به این دنیا که پر از حیله است
پس کنم مغلوب نفسم ٬ قهرمانی میخرم

ماندگارند شاعران در جای جای این جهان
نام نیک از من بس است پس جاودانی میخرم

پس بسوز سنگ صبور بیهوده ازعمری که رفت 
ای فلک ای روزگار عمر جوانی میخرم.

گفتمش با غم هجران  چه كنم؟ گفت بسوز...
گفتمش چاره ي اين سوز بگو؟ گفت بساز....

اين روزها نه پاييز را به ميهماني چشمانم، و نه ردي ازحضورش برگ ريزاني ست در وسعت خاطره‌ها، اين روزها آنگونه صبور...آرام... بي نگاه در خود شكستنم را به تماشا نشسته‌ام كه پاييز در غربت تلخ و در فراق هجران حضورش را بر من مي‌بارد. اين روزها هوا، بي‌هواي حوصله‌ها حتي پاييز را درگمنامي فصلها به فراموشي مي‌سپارد. چه تلخ مي‌توان گذشت از غم هجران دلبسته‌ات در اين غربت برگ‌ريزان،

حالا در كوچه پس كوچه‌هاي غربت آبادي در انتظار يك تعارف همسايه‌اي مهربان و دلسوز  مي‌مانم، كه شب نشين قصه‌هاي پر درد مادر بوده ، آنوقت كنارش مي‌نشينم و نگاهش مي‌كنم، چاي مي‌ريزد وتعارف مي‌كند اما بغض گلويم را مي‌فشارد و درحسرت ديدارش در افسونم، هر چه همسايه دوست داشتني تلاش مي‌كند حسي مادري را انتقال دهد اما چه سخت است باورش و تحملش، ...اما مهرباني از دوست تمناست؟

بايد در كوچه هاي تنهايي ام روزهاي نبودنش را شمارش كنم، پاييز هم آخرين برگ هاي فصلش را ورق مي‌زند، زمستان در راه است و دلم آشوب و دلواپس روز هاي نبودنت...

ايكاش مي‌شد روزهاي بودنت را با آخرين روزهاي پاييز مي‌بردي، بي شك وقتي بودي خانه‌هاي كاهگلي گرم مي‌شد با تنور سرد زمستان، و همه روزهايش بهار بود و سبز،...

مادرم مهربان ترين قصه زندگي من بود؟

شهريور كه شد، روزهايش به ميانه رسيد ...ديگر تا هميشه شب ها و روزهايم بي ماه و مهر گذشت از كنارم، همه روزهايش مثل آخر پاييز خزان بود و زرد، اما من بعد از مادرم، پشت دريچه‌ها، درعميق سينه هاي خورشيد، قصه‌هايش را همراه روشن مي‌بينم، و هرروز با روشنايي خورشيد قصه هايش را دوباره آغاز مي كنم و با خاطراتش عمرم را سپري خواهم كرد.
كسي كه در عمرش گرسنگي نكشيده باشد، كسي كه از سرما نلرزيده باشد، كسي كه شب تا سحر بي خوابي نمانده، چگونه ممكن است از سري، از گرما، از پرتو آفتاب لذت ببرد.

و اما: چه بلند است غم نداشتنت، حالا آخر پاييز و شب يلدا نزديك شد،

چه دردي خواهم كشيد در شبي كه تو نيستي آنهم در بلند ترين شب غم و هجران..؟ 

ني گفت كه تلخ است جهان، گفتمش اين نيست؟

ناليد كه : كه من بار شكر داشتم، اين شد.

آخرين نغمه من در آخرين روزهاي پاييز...

ماکه رقصیدیم به هر سازی زدی ای روزگار
دل به تو بستیم و آخر، دل شکستی روزگار

خوب بودم پس چرا کاتب برایم غم نوشت
کی روا باشد جوابم ،با بدی ای روزگار

فارغ التحصیل دانشگاه درد و غصه ام
بهر شاگردت عجب، سنگ تمامی روزگار

گر برای دیگران مثل بهاران سبز سبز
بهر من پاییزی و ،فصل خزانی روزگار

می‌کنم دل خوش به هرچیزی حسودی میکنی
مثل رهزن میزنی، بر خنده ام چنگ روزگار

چرخ گردون با دلم نامهربان باشد ولی
با همه درد و غمت بازم صبورم روزگار!

اما رفقا و دوستان عزيز، خوبان و گراميان دوست داشتني،

يه چيزي هميشه يادتون باشه،ما هيچ وقت نمي‌دونيم،

كدام خداحافظيمون با آدماي  مهم زندگيمون، آخرين خداحافظيه؟

هميشه خوب خدا حافظي كنيد.

خدايا كمكم كن تا با كنايه غبار ناراحتي
بر روابطم، و با بي حرمتي
چراغ دلي را يه خاموشي ننهم

بنام خالق رنگ ها و آفريدگار هستي

شب و روزم گذشت به هزار آرزو
نه رسيدم به خويش، نه رسيدم به او ...؟

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقاي گرامي

سلام و احترام خدمت يكايك خوبان و مهربانان دوست داشتني، كه عنايت دارند و گاه و بيگاه سري به كوچه سارآبادي مي‌زند. عزيزان هم‌ولايتي كه خاطره سازه بوده و خواهند بود.

من هميشه چشهايم را مي‌بندم، و دل مي‌سپارم به دل خوشي هايم، به روزهايي كه عاشقانه گذران عمر نمودم، وقتي پاييز مي‌شد و باد، بادبادكهاي سفيد را در كوچه‌هاي عاشقي ارزاني مي‌كرد. وقتي باران بوسه بر خاك مي‌زد و بوي نم، هواي آبادي را با صفا مي نمود بدون چتر كنار درخت بيد، آرزو هايم را دانه دانه مي شمردم، و بغض گلويم را به اشك هاي چشهايم گره مي‌زدم، اما هيچ وقت خسته نمي شدم، ساعت‌هاي زيادي كوچه‌هاي كاهگلي را عاشقانه دور مي‌زدم، تا اينكه غروب از راه مي‌رسد و هواي خنك پاييز مرا به سوي تنها  كوچه بن بست آبادي روانه مي‌ساخت، از پله هاي خانه قديمي بالا مي‌رفتم، كنار مادر و پدر زحمت كشيده و رنجور مي‌نشستم، اما هيچ وقت نفهميدم كه پدر و مادر چه نعمت بزرگي هستند كه ارزاني بچه ها مي شوند، دوران جواني و پاييز باهم رفيق بودند و عاشقانه روز و شب را تجربه مي كردند.

 پس از آن روزها دوران غربت و دوري از شهر و ديار آغاز شد، حالا در حسرت ديدار خانواده و كوچه‌هاي عاشقانه بايد در شهري دوري اشك حسرت مي ريختم.

اولين روزهاي پاييز در سال 1366 در كنار ساحل درياي خزر تجربه اي جديد آغاز شد. با صداي امواج و خروشان دريا عشق را جوري ديگر مرور كردم و بر ساحل بيادماندني نگاشتم كه هميشه يادم باشد پاييز و عشق هميشه همراه من است.

عاشقي كردم چنان، بي خيال  وصل و هجرانش رفيق
گاه و بيگاه جاده ها از شهر مقصد، بهترند...

***************

دل گفت وصالش به دعا باز نتوان يافت
عمريست كه عمرم همه در كار دعا رفت...

پاييز با همه دلبري هايش يكي پس از ديگري عمرم رابه نيم قرن رساند، چنان بي‌محبا با قلب رنجور و خسته ام قمار كرد، كه پس از سالها فهميدم خودم با خنجري در كمين قلب خودم نشسته ام، آنقدر روزها مهر و دوستي را پيشكش كردم كه علاوه بر حماقت به روح زندگي ام خيانت كردم؟ و حالا مجبورم مهر حماقت كه با دستان خودم حك كرده ام تا آخر عمر به دوش خسته ام بكشم.

دردي است در اين دل كه به درمان نتوان داد.
عشقيست در اين جان كه به صد جان نتوان داد.
كنجي است در اين مخزن اسرار دل ما
دشوار به دست آمده، آسان نتوان داد.

به نظر من زندگي ساز دل است، هر كسي سازي دارد. اما دل وقتي با ساز روزگار خودش را وفق ندهدكاري بس دشوار خواهي داشت، تو هم مجبوري با دلت هم‌ساز شوي وگرنه به درد نخواهي خورد. روزگار مقررات خودش را دارد. اما دل يه خواست‌هايي دارد كه شايد روزگار آنرا نپسند. عاشقي نيز نيز همين طور است. عشق از دل سرمشق مي گيرد.اما تو يكي را دوست داري، آن يكي ، يكي ديگر را مي‌پرسد و ... حالا پاييز مي شود  با دلت همراهي مي شود و كوچه ها را تا انتها مي روي، تكرار خاطرات كه تغيري نكرده اما دلت آرام مي شود. هرچند غصه هايش بيشتر دلت را مي آزارد اما تو آرام مي شوي. از آن همه پاييز خوب يه پاييز تلخ از راه رسيد ...

و خدا در همين نزديكي هاست و خدا نگهدار

بنام آفريدگار هستي بخش

سلام و عرض ادب خدمت دوستان و رفقاي هميشگي و خوانندگان اين وبلاگ

عرض ادب و احترام خدمت هم ولايتي هاي عزيز، شما خوبان  و مهربانان

تبريك و تهنيت به آقاي مهندس حسين فراهاني فرزندحاج عبدل، كه به عنوان شركت برتردرسالن همايش هاي صدا و سيما ،موفق به دريافت نشان عقاب طلايي مدير موفق در صنعت سيم و كابل گرديد. اينجانب نيز افتخار داشتم كه به عنوان ميهمان در آن سالن حضور داشته و از نزديك شاهد اين موفقيت باشم.  

اینک که در پرتو الطاف خاصّه ی الهی و  با همت و  پشتکار والا ; مزیّن به نور دانش و منوّر به پرتو بینش گردیده و موفق به اخذ چهارمين نشان عقاب طلايي شده ايد ; اين افتخار بزرگ را مجددا تبريك و تهنيت عرض مي نمايم،

با امید به اینکه در پیشرفت و نوآوری ، مرزهای دانش و پژوهش را همراه با مناعت طبع و عزت نفس در نوردیده ; به قلل رفیع ، ترفیع یابید و متعهّد و متخصّص ، متجلّی گردید.

حقایق زلال ازلی و انوار سیمگون ابدی ، قرین توفیقتان باد.

شركت ايران تك، توليد كننده انواع سيم هاي افشان، كابل هاي مختلف براي چهارمين بار متوالي به عنوان شركت برتر در صنعت سيم و كابل انتخاب شده، كه اين موفقيت را به همه پرسنل زحمت كش، مديريت محترم، اعضاي هيات مديره  تبريك و تهنيت مي‌گويم، و آرزوي موفقيت براي روزهاي بهتر،