در کوچه سار های کاهگلی آبادی من

بنام آفريدگار هستي كه هر چه هست از اوست...

سلام و عرض ادب خدمت دوستان و هم ولايتي هاي گرامي

پاييز با همه زيبائيهايش به انتها رسيد، حالا بايد وداع كرد با سالي پر خاطره با پاييز فراموش نشدني اش ، يه وقت‌هايي دلت مي‌خواهد يه جايي باشي كه هميشه در روياهاست، يه چيز هايي هاي داشته باشي كه محال است اما ...!

مي‌خواستم جاي ديگري بروم، جايي كه آسمانش رنگ ديگري باشد. آسماني به رنگ زرد عميق با ابرهايي كه نگاهشان كنم و دانه دانه آرزوهاي خودم را در قد و قامت بلند و زيبايش تماشا كنم. مي‌خواستم با خورشيد رفيق باشم، دستان ستاره‌ها را بگيرم و با آنها تا درياچه‌هاي نقره‌اي خيالم پرواز كنم. به شاخه‌هاي درختان گردو طناب ببندم و تا قله‌هاي بلند عشق، عاشقانه تاب بخورم.

مي‌خواستم جاي ديگيري بروم، جايي كه آسمانش آرامش ببارد. خورشيدش عشق و زمينش، آزادي بروياند. جايي كه بدون هراس بتوان انتخاب كرد. بدون شرمندگي عاشق بود و بدون نياز، مهر ورزيد. جايي كه بتوان با پري‌هاي كنار درياچه حرف زد. با پروانه‌ها خنديد. با ماهي‌ها شنا كرد و با گنجشك‌ها پرواز ...

من خسته بودم از اين حوالي، مي‌خواستم جاي ديگري بروم، در جهان بهتري نفس بكشم، در زمان ديگري باشم. من خسته بودم از اين حوالي و اتفاقات و آدم‌ها، من خسته بودم ...

زمستان از راه رسيد،فصل پاييز به آخرين پاييز قرن رقم خورد. اما با همه اين رفتن‌ها يك روز هم متوجه خواهي شدكه چقدر پاييز شده و حواست نبوده، يك روز چشم باز مي‌كني و مي‌بيني همه فصل‌ها، ماه‌ها و روزها برايت شبيه همه‌اند! در پنج شنبه‌ها همان حسي را داري كه در شنبه است! غروب دوشنبه ها برايت با غروب دلگير جمعه ها تفاوتي ندارد. بهار فقط فصل بهار است و پاييز نيز پاييز! ديگر زيبائيهاي گل تو را به وجد نمي‌آورد، خش خش برگ‌هاي پاييز تو را به ياد كسي نمي‌اندازد. حالا خيلي زود متوجه خواهي شد كه زندگي را بيش از اندازه جدي گرفته‌اي، و تمام تلاشها كه مي‌كني براي زنده ماندن است، نه زندگي كردن! از يك جا به بعد همه چيز دنيا برايت تكراري است، نه اشتياقي براي عاشق كسي شدن داري و نه انگيزه براي عاشقانه با كسي حرف زدن! انسانها لا به لاي مشكلات و سختي‌ها بزرگ مي‌شوند اما بدان كه آن روز تو بزرگ نشده‌اي، فقط كودك بلند پرواز درونت را كشته‌اي، بزرگ شدن اينقدرها هم ترسناك نيست!

 خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

بنام آفريدگار عشق، خداي خالق همه زيبائي ها

سلام خدمت رفقا و دوستان گرامي، عرض ادب و سلام خدمت هم ولايتي‌هاي دوست داشتني و خاطره سازان عاشقانه‌هاي آبادي من ...

نگرانم و دلتنگ...

چقدر روزها  و شبها بدون تو سخت است....

هميشه نگران بودم كه مبادا ماه تو را نگاه كند ...

دلش را ببري... كاش نگفته بودم، به تو سر بزند ...

خودم فرستادمش پي تو، كاش زبانم لال مي‌شد.

مثل گنج بايد كنج دلم نگه مي داشتمت...!

از تو ديگي نبايد پيش كسي حرفي بزنم، حتي به خودت هم چيزي نگويم...

وقتي مي‌گويي، حرف كه مي‌زني، دلت عادت مي‌كند به صداي گرمش، به تمام حرف‌هايي كه سالها منتظر بودي....

خاك بر سر عقلم؟ دل بيچاره‌ام كه خبر نداشت، به همه چيز عادت كرده بود...

وقتي يه كسي را خيلي دوست داري... وقتي به نبودن يه كسي عادت مي‌كني... آن وقت تمام اين دوست داشتن‌ها را بين همه آدم‌هاي دنيا تقسيم كني، به همه از دوست داشتن تو آنقدر مي‌رسد كه ... در دنيا كسي نماند كه عاشق تو باشد ... 

امروز دست دلتنگي‌هايم را مي‌گيرم و يك راست مي‌آورم پيش تو .... اگر مادر داشتم...شايد اين كار را نمي‌كردم،تازه فهميده‌ام كه چقدر مادرم را دوست داشتم! شايد به اندازه تو، نمي‌دانم... اما مهرباني‌هايت را ارزاني نكن؟خودت را نباز... دلت را محمك كن! با دل شكسته‌ها عشق بازي نكن...لذا حواست به دلتنگي هايم خيلي باشد ....مي سپارم به خودت ...؟!

روزهاي پاييز با برگهاي رنگين و بي‌جانش اما عاشقانه خود را به انتها و فصل زمستان نزديك مي‌كند، هشداري ديگر براي عمرهايي كه زياد هم با ارزش نبود. اما عشق يه حال و هوايي خوب دارد براي زخم هاي وامانده .... شايد اين عاشقانه هاي مداوم سخت باشد مخصوصا نظر مردم، البته حرف مردم مانند موج درياست...! اگر مقابلش باستي خسته مي شوي، اگر با آن همراهي كني غرق مي شوي، ،آنها حق دارند نظر بدهند و من هم حق دارم كه كاملا همه حرف ها را ناديده بگيرم، ....

كنار پنجره چشمي است كه روز به روز سپيده تر مي‌شود  و پلك‌ها را تنها وقتي برهم مي‌نهد كه عشق صدايش كرده باشد از دل خواب و بيداري ...

پاييز افتاده توي فنجان قهوه ، هم كه مي‌زني جنگل از خواب مي‌پرد و برگهاي درختان نارنجي مي‌ريزد ... توي كوچه‌هاي  ماندگار و خاطره انگيز ... يك برگ مي‌شود يك اتفاق ... يك عاشقانه پر هياهو ...!

خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار

بنام خداي مهربان، خدايي كه خالق همه مهرباني هاست

سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان و رفقاي هميشگي، سلام خدمت هم ولايتي هاي دوست داشتني، هم ولايتي هاي خاطره ساز

بخشي از دلنوشته هاي من در كتاب عشق

من از پشت کوه‌ههاي سر به فلك كشيده تفرش، من از لابه‌لای ستارگان كوير فراهان، من از روشنی آفتاب، من از زلالی آب چشمه آبادي حرف می‌زنم. من از پشت پرده غم، من از اندوه همیشگی، من از کوله بار پر درد حرف میزنم، من از یک دل شکسته، من از خم شدن ساقه‌هاي درختان بيد در كوچه‌هاي آبادي حرف مي‌زنم. من از آزادي پرندگان، كلاغ‌ها، كبوتران خانگي حرف مي‌زنم. از قفس حرف‌ می‌زنم من از یک غرور شکسته، من از تحمل حقارت، من از سر شکستگی، من از نااميدي، آرزوهاي سخت، ازشبهاي سرد زمستان، از بي ‌كسي كوچه‌هاي آبادي حرف می‌زنم. من از دنیا مهرباني، از مردان پاك و خسته، من از خستگی، من از بی‌کسی من از تنهایی حرف می‌زنم...من از شکستن یک دل شكسته وخرد شده. من از پرواز من از اشک‌های شبانه كه سحر ندارد سخن مي‌گويم...من از گریستن حرف می‌زنم... از فقر آنروزهايي كه براي پوشيدن لباسهاي كهنه ديگران ساعت شماري مي‌كردم، از روزهاي كه در كنار پدر با دستان لرزان تلاش مي‌كرد براي نگه داشتن آبرو...من از صدای زجه‌ی دل خسته، من از صدای تنفس، من از اجبار حرف می‌زنم. من از سکوت سرد، من از هواي باراني، من از مجال، من از انسانيت حرف می‌زنم...من از فرار، من از بودن، من از رفتن حرف می‌زنم...من از پشت پنجره، من از امید به رسیدن، من در آرزوی شنیدن...بال ‌بال می‌زنم كوچه‌هاي خاكي آبادي من پر از كلاغ‌هاي مهربان است كه هميشه با زبان مهرباني حرف مي‌زنند. آهای کلاغه چه خبرته اوله صبحی خبری داری یا فقط قار قار بلدی؟....کلاغه چته دلت پره يا از حال و هواي من باخبري، غصه نخور من رفته‌ام، چند روزي اينجا مهمان هستم. دلت از کی گرفته کلاغه؟....کی تو رو اذیت کرده...کلاغه چرا سیاه پوشیدی، عزا داری کلاغه... شايد مرا سيه پوش ديدي حسودي كردي، آخه تو كه هميشه لباس سيه تو تنه ته، يا نه حال و هوات سياهه. يا اينكه از درد و دلهاي من باخبر شدي؟ يا خدا نكرده.... نکنه دل تو هم گرفته، نکنه تو هم مثل منی، می‌خوای صدات به همه جا برسه...نکنه تو هم از روزگار رو دست خوردی...نکنه یکی آمد بهت گفته چه صدایی ؟ چه پر بالی؟ اما من خوب مي‌دونم كه تو آزادي پرواز كني، قار قار مي‌كني فقط درد و دلهات وخدا مي‌دونه اما من نمي‌تونم داد بزنم، توي كوچه باغها كه راه مي‌افتم دلم ياد دوستاني مي‌كنه كه با خاطرات زيادي از كوچه‌ها خداحافظي كردند و رفتند اما يادشان بخير خيلي مهربان بودند. هر وقت بهم مي‌رسيدند خسته نباشيد مي‌گفتند‌. بر عكس همه شهريها نکنه تو هم دلت بسته شده به مسلسل بیوفایی...نکنه داغ یه قلب مهربون به دلته...نکنه..غصه داری. اگه راست ميگي چرا قار قار مي‌كني، غصه‌ها تو با خدا وا ميكني...نکنه واسه دل چاک چاکت  لباس سیاه به تن کردی ...به من بگو کلاغه...تو از کی رو دست خوردی.. باور كنه خود تو آزار ميدي من از اين دوستان زيادي رو دست خوردم آهاي کلاغه...کجای این زندگی ارزش داره که به خاطرش ما زنده‌ایم..زندگی که همه چی رو از ما گرفت... تو بيا اين دم آخر با ما دوست بشو بيا و درد ودل مرا گوش كن وقت من خيلي كمه آخر امروز بايد برم ميدوني اگه برم تنهاي تنها ميشم؟ تو شهر من مهرباني معنا نداره؟ همه حرف‌ها سراب؟ اگه سالها تنها باشي كسي احوالتو نمي‌پرسه؟ كسي به كارت كاري نداره. عاشقي معنا نداره؟ اما اون قديما كلاغ خيلي خوب بودند. روزاي سرد زمستان رو درختاي صنبور صداي قارقارشان آمدن برف سفيد را مژده ميداد اما كو پس چي شد ...کو سرداب خیال کو پرنده عشق کو سایبان آرامش...کو سایه آسایش..بگو که تو هم این و فریاد می‌زنی...

كلاغ يادت باشه درد منو داد نزني، عشق منو فرياد نزني، حواست و جمع كن با آبرويم بازي نكني، يادت باشه كه من خيلي غريبم، اما خوب گوش كن، من و دل ساكن اين ده بوديم، ساكن اين ديار و كوچه بوديم، زير آن درخت بيد،كنار آن جوي آب، زير باران و زير آفتاب، روزاي سرد زمستان يا هوا كه خيلي داغ بود روزاي گرم تابستان تنها مي‌نشستم. تا بياد يار من، يار تنهايي من، مي‌دوني چيه ميگم، از كجا ميگم، اصلاً ميدوني انتظار چيه ؟ شده ساعت‌ها چشات به كوچه باشه تا بياد ؟ نه واسه اينكه تو نمي‌دوني عاشقي چيه؟

راستي خونه ما توي همين كوچه است. آخر همين كوچه،  ( ادامه دارد...)

در اين روزهاي سرد، روزهايي كه همه از هم دوريم، مواظب همديگر بيشتر باشيم....

خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار