در کوچه سار های کاهگلی آبادی من

بنام آفريدگار عشق، خداي خالق همه زيبائي ها

سلام خدمت رفقا و دوستان گرامي، عرض ادب و سلام خدمت هم ولايتي‌هاي دوست داشتني و خاطره سازان عاشقانه‌هاي آبادي من ...

نگرانم و دلتنگ...

چقدر روزها  و شبها بدون تو سخت است....

هميشه نگران بودم كه مبادا ماه تو را نگاه كند ...

دلش را ببري... كاش نگفته بودم، به تو سر بزند ...

خودم فرستادمش پي تو، كاش زبانم لال مي‌شد.

مثل گنج بايد كنج دلم نگه مي داشتمت...!

از تو ديگي نبايد پيش كسي حرفي بزنم، حتي به خودت هم چيزي نگويم...

وقتي مي‌گويي، حرف كه مي‌زني، دلت عادت مي‌كند به صداي گرمش، به تمام حرف‌هايي كه سالها منتظر بودي....

خاك بر سر عقلم؟ دل بيچاره‌ام كه خبر نداشت، به همه چيز عادت كرده بود...

وقتي يه كسي را خيلي دوست داري... وقتي به نبودن يه كسي عادت مي‌كني... آن وقت تمام اين دوست داشتن‌ها را بين همه آدم‌هاي دنيا تقسيم كني، به همه از دوست داشتن تو آنقدر مي‌رسد كه ... در دنيا كسي نماند كه عاشق تو باشد ... 

امروز دست دلتنگي‌هايم را مي‌گيرم و يك راست مي‌آورم پيش تو .... اگر مادر داشتم...شايد اين كار را نمي‌كردم،تازه فهميده‌ام كه چقدر مادرم را دوست داشتم! شايد به اندازه تو، نمي‌دانم... اما مهرباني‌هايت را ارزاني نكن؟خودت را نباز... دلت را محمك كن! با دل شكسته‌ها عشق بازي نكن...لذا حواست به دلتنگي هايم خيلي باشد ....مي سپارم به خودت ...؟!

روزهاي پاييز با برگهاي رنگين و بي‌جانش اما عاشقانه خود را به انتها و فصل زمستان نزديك مي‌كند، هشداري ديگر براي عمرهايي كه زياد هم با ارزش نبود. اما عشق يه حال و هوايي خوب دارد براي زخم هاي وامانده .... شايد اين عاشقانه هاي مداوم سخت باشد مخصوصا نظر مردم، البته حرف مردم مانند موج درياست...! اگر مقابلش باستي خسته مي شوي، اگر با آن همراهي كني غرق مي شوي، ،آنها حق دارند نظر بدهند و من هم حق دارم كه كاملا همه حرف ها را ناديده بگيرم، ....

كنار پنجره چشمي است كه روز به روز سپيده تر مي‌شود  و پلك‌ها را تنها وقتي برهم مي‌نهد كه عشق صدايش كرده باشد از دل خواب و بيداري ...

پاييز افتاده توي فنجان قهوه ، هم كه مي‌زني جنگل از خواب مي‌پرد و برگهاي درختان نارنجي مي‌ريزد ... توي كوچه‌هاي  ماندگار و خاطره انگيز ... يك برگ مي‌شود يك اتفاق ... يك عاشقانه پر هياهو ...!

خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار