بنام خالق هستي بخش و خدايي كه هميشه ياور دل هاي بي قرار است.

ميدانم، هرجا قلبي مهربان درحال تپيدن است، بهشتي زيبا درحال روئيدنست! خدايا امروز به احترام زندگي مهربان مي‌مانم، يادم باشد زندگي انعكاس رفتار من است... انعكاس من برم من، پس حواسم باشد، بهترين باشم تا بهترين را دريافت كنم، معبودم مي‌دانم در تك تك لحظات با من هستي، بي‌قرار لحظه هاي با تو بي قرارم.

سلام و عرض ادب خدمت شما دوستان و ياوران هميشگي، سلام و احترام خدمت خوبان و گراميان هم ولايتي هاي خاطره ساز،

برخي آدم ها به يك دليل از مسير زندگي ما مي گذرند تا به ما درسهايي بياموزند، كه اگر مي‌ماندند هرگز ياد نمي گرفتيم!

دلم را مي تكانم از آدم هايي كه بودنشان آجر به آجر ديوار غمم را بلند تر ميكنند. و با نبودنشان حال بهتري پيدا مي‌كنم.

هرگز هيچكس را بيشتر از خودت دوست نداشته باش، بعد از رفتنش هيچ جاي دنيا آرام نخواهي گرفت.

يادمان باشد وقتي احساسمان شبيه احساس كسي نيست،مطلقا كسي نمي تواند بفهمد درونمان چه ميگذرد، اين يعني تنهايي!

اما گاهي بايد همه چيز را به حال خود رها كرد، و راه خودت را بروي، و در گوش روزگار بگويي: حال من خوب است، آسمان دلم بي‌قرار فرياد كسي نيست، و تو هم هيچگاه حريف دلم نخواهي شد. به خوش باوري سايه هاي بخت برگشته اي كه هنوز جسارت آفتاب را نديده اند لبخند بزني!

چه روزهايي كه با عاشقانه هايم تنها شدم، اشك حسرت ريختم در پس پرده هايي تنهاترين هايم، و چه ساده در پس عاشقانه‌هايش آب شدم، گاهي بايد رفت، من و عاشقانه‌هاي بي‌قرارم در زير آسمان كه هر شب مهتابش خودنمايي مي‌كند به خانه بر مي‌گرديم، اما تو خوش باش با هزار قناري كه بر آسمان دلت پرواز ميكند. مي‌خواهم ببينم كجاي جهان را خواهي گرفت، ولي من با همين بي قراري هايم در قرار اين روزها آرام و قرار مي‌گيرم.

از تنهايي به ميان مردم مي‌گريزم، و از مردم به تنهايي پناه مي‌برم،
راست مي‌گفت نيما: به كجاي اين شب تيره بياويزم...
قباي ژنده خود را..!

گاهي وقت ها كه دلم روانه روزهاي بي قرار عاشقي مي افتد ياد مادرم  آزام مي دهم...
مادري مهربان و دوست داشتني، دلتنگش مي شوم...
دلتنگ براري نان تنوري مادرم....
براي چاي سماوريش...
و براي نوازشش...
براي صدايش كه مي گفت نه نه چطوري...!
كودكي ام روز به روز در من بزرگ تر مي شود... عاشق زيستنم چون مرگ ....
شرمسار مي كند از اشك مادرم!
شايد هم جنس دل من مرغوب نيست كه آنقدر زود به زود برايت تنگ مي شود.

خداي مهربان:
همان گونه كه خودت گفتي....
لغزش هاي كوچك سر آغاز خطاهاي بزرگ است...
برمن عنايتي كن، تا از لغزشي هر چند كوتاه بپرهيزم،
و از گرفتار شدن در منجلاب گناهان عظيم در امان باشم...

و خدا در همين نزديكي هاست خدا نگهدار